เป็นซะเอง (ว่าแต่เขาอิเหนาเป็นเอง)

เมื่อก่อนนั้นผมเป็นคนหนึ่งที่ไม่ชอบให้ใครมาซักถาม หรือเซ้าซี้สงสัยในตัวผมว่าเป็นเกย์หรือไม่เป็น ผมไม่ชอบมากๆ ยิ่งพวกญาติพี่น้องของผม โดยเฉพาะคุณอาคนหนึ่ง ที่ตั้งคำถามสงสัยในตัวผมมากๆ ถามแม้กระทั่งในงานเลี้ยงวันรับปริญญาของผมเอง ซึ่งแน่นอนผมก็บ่ายเบี่ยงไปว่า ผมไม่ได้เป็นแต่อย่างใด

ในช่วงเทศกาลรับปริญญาของสี่มหาลัยในเดือนที่แล้วและเดือนนี้ ผมได้เจอเพื่อนสมัยมัธยมบ่อยมากขึ้น เขาก็มางานผมและผมก็ไปงานของเขา

และผมก็ได้เจอเพื่อนที่ผมเคยสนิทมากคนหนึ่งด้วย เขาไปคนหน้าตาดีมากๆถึงแม้ส่วนสูงอาจจะไม่มากนัก แต่ก็เคยมีน้องผู้หญิงเคยไล่ตามตอแยตลอดสมัยมัธยมปลาย นอกจากนี้เขาก็ค่อนข้างแต่งตัวเก่งด้วย

ที่นี้ไม่ทราบว่าเกิดอะไรขึ้น กิริยาท่าทางของเพื่อนผมคนนี้เขาแสดงออกมากๆในช่วงหลังๆที่ได้เจอกัน ถึงแม้ว่าจะพูดมึงกูอะไรก็ตามที แต่ท่าทางชี้มงชี้มือ การจับกระเป๋าตังค์ การแบกเสื้อรับปริญญา การเดินที่ออกอาการมากขึ้นเรื่อยๆ ก็ทำให้เพื่อนๆอดสงสัยไม่ได้

และเพื่อนของผมเขาก็ถามไปนะว่ามันเป็นหรือเปล่า แน่นอนมันก็ตอบว่าไม่เป็น ตอนนั้นผมไม่อยากยืนฟังอยู่ด้วย ไม่เข้าใจความรู้สึกตัวเองเหมือนกัน ทั้งสงสัยแต่อีกใจหนึ่งก็รู้ว่าคนที่โดนถามอย่างนี้บ่อยๆก็ทรมานเหมือนกัน

บอกกับตัวเองอย่างเดียวว่า อย่าไปสงสัยในตัวเขา ต้องไม่ถามเขา ต้องเห็นใจเขาบ้าง ถึงแม้ต่อมอยากเ-ือกของตัวเอง จะหลั่งสารอยากเ-ือกมากก็ตาม