Archive for มิถุนายน, 2006

ปัญหาจากความโลภของคนบางจำพวก

มิถุนายน 25, 2006

 รูปจาก isct.org

เมื่อหลายวันก่อนผมได้อ่านหนังสือพิมพ์มติชน แล้วถึงกับอึ้งและงงว่ามีนักธุรกิจได้ไปจับจองพื้นที่ของชาวบ้านบริเวณที่ได้รับผลกระทบจากสึนามิ ซึ่งตอนนี้ชาวบ้านกำลังโดนฟ้องกันระนาว นับได้หลายสิบคดี ทั้งๆที่พื้นที่ที่ตนจับจองนี้ได้รับตกทอดและอยู่กันมาตั้งแต่รุ่นคุณป้าคุณยาย แล้วพอคลื่นซัดบ้านหายไป จู่ๆู่ก็มีโฉนดของนายทุนมาจับจองที่ของตนซะแล้ว

ที่ผมงงก็คือ ผมสงสัยว่าทำไมปัญหายังไม่ได้รับการแก้ไข ทั้งที่ปัญหาตรงนี้ผ่านมาได้ปีกว่าๆแล้ว หรือว่าเป็นปัญหาเก่าๆที่พวกนักธุรกิจให้เงินใต้โต๊ะกับใครบางคน(แน่ๆเลย) ก็ขอร้องว่าใครที่มีอำนาจหรือมีหน้าที่ในการแก้ไขตรงนี้ ก็ขอให้แก้ให้ชาวบ้านเขาด้วย สงสารเขาบ้างเถอะ ญาติมิตรพี่น้องบางส่วนก็ตายจากไปจากเหตุครั้งนั้น แล้วยังต้องมาเจอนักธุรกิจไร้ศีลธรรม ไร้มนุษยธรรมอย่างนี้อีก

(และชาวเน็ตทั้งหลายก็สามารถช่วยชาวบ้านเหล่านี้ได้ ด้วยการสนทนา ตั้งกระทู้ หรือเขียนบล็อก เพื่อทำให้หัวข้อนี้เป็นที่สนใจของจนท.รัฐมากขึ้น) 

เพื่อเฉลิมพระเกียรติ

มิถุนายน 16, 2006

จาก manager.co.th

ท่าทางผมจะเขียนข้อความนี้ช้าไปซะแล้ว หลังจากที่งานครองราชย์ครบ 60 ปีเพิ่งผ่านไปไม่นาน แต่ก็ด้วยตัวผมคนหนึ่งที่รักในหลวงเช่นเดียวกับทุกๆคนบนแผ่นดินไทย ผมจึงอดที่จะเขียนไม่ได้

ตั้งแต่จำความได้ ผมรู้สึกว่าคนรุ่นผมไม่ค่อยได้เห็นพระองค์ท่านออกดูงานตามชนบทเท่าไรแล้ว จะได้เห็นก็ผ่านทางวิดีโอที่เขาบันทึกเอาไว้ แต่ถึงแม้ว่านั้นจะไม่ใช่เหตุการณ์ในปัจจุบันแล้ว แต่ภาพที่เห็นก็ทำให้ผมทึ่ง ฉงนสงสัย และรู้สึกปลื้มใจเป็นอย่างมาก

ลองนึกดูสิครับ… ถ้าพวกเราเป็นกษัตริย์องค์หนึ่ง พวกเราจะทำอะไร โดยแค่ดูจากสิ่งที่พวกเราทำกันในปัจจุบัน เราและพวกเราต่างก็มีความใฝ่ฝันอย่างหนึ่ง คือ เราต่างก็ต้องการเงินเดือนสูงๆ ถึงแม้ว่าคนในสังคมจะบอกว่า สังคมของเราเป็นสังคมพุทธ เป็นสังคมพอเพียง แต่เอาเข้าจริงดูอย่างในกรุงเทพฯและสังคมเมืองทุกคนก็น่ารู้คำตอบกันดี(แต่ก็ยังมีบางคนในเมืองทำงานที่ตนชอบโดยไม่คำนึงถึงจำนวนเงิน)

แต่พระองค์ท่านกลับเลือกที่จะออกปฏิบัติงานเพื่อพัฒนาชนบท ฝนตกก็แล้ว อากาศร้อนก็แล้ว ค่ำก็แล้ว ท่านก็ยังทรงงานอยู่ แล้วลองเปรียบเทียบกับตัวพวกเราสิ หรืออย่างผมก็ได้ แค่นิดหน่อยก็ต้องหลบร้อนเข้าห้องแอร์

และพระองค์ท่านยังทรงมีความพอเพียงในการใช้ชีวิต ดูอย่างเสื้อผ้าและสูทที่พระองค์ใช้ก็ไม่ได้ฟุ่มเฟือยเกินเลยอะไร เงินทรัพย์สินต่างๆของพระองค์ท่านก็นำไปใช้พัฒนาชนบทอย่างมาก ในทางกลับกันจากตัวอย่างเมื่อไม่นานมานี้ คนบางคนรวยมากแล้วก็อยากจะรวยอีก แถมไม่ยอมบริจาคแม้แต่นิดเดียว สังคมไทยแห่งนี้ให้หลายๆคนมามากพอแล้ว และคนเหล่านั้นก็ต้องรู้จักกตัญญูบ้าง

ด้วยเหตุดังนี้ที่พระองค์ทรงปฏิบัติงานเพื่อคนไทย และยังทรงใช้ชีวิตอย่างพอเพียงเพื่อเป็นแบบอย่างให้คนไทย ถึงแม้ว่าผมจะรู้สึกสงสัยบ้าง แต่สิ่งที่ท่านทำโดยไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อยเหล่านี้ ทำให้ผมรักท่านเช่นเดียวกับคนไทยคนอื่นๆ และสามารถพูดเหมือนกับอีกหลายคนได้ว่า "ผม,หนู,ฉัน,เดี้ยน,ยาย,ตา,… ตายแทนท่านได้" 

… หลายวันที่แล้ว หลังจากที่ไปดูกระบวนแห่ของเรือ ผมและครอบครัวกำลังเดินเท้าไปกินข้าวต้มที่ร้านแห่งหนึ่งบริเวณอนุสาวรีย์ประชาธิปไตย หลังจากที่เดินจากแถวๆธรรมศาสตร์มาถึงบริเวณถนนราชดำเนินแล้ว ก็มีคนโทรเข้ามาว่าในหลวงกำลังจะเสด็จผ่าน ผมและครอบครัวรีบวิ่งไปเตรียมรับเสด็จด้านอีกฝั่งหนึ่งของถนนพร้อมๆกับประชาชนนับร้อย ตอนแรกๆพวกตำรวจก็ไม่ให้ข้ามถนนเพราะคงไม่แน่ใจว่าพวกรถของราชวงศ์อื่นๆจะเสด็จกลับในกี่โมง แต่ก็ด้วยความที่หลายๆคนอยากเห็นพระพักตร์ของท่าน ทุกคนก็พร้อมใจกันข้ามถนน

หลังจากที่ผมได้ข้ามถนนมาแล้ว ก็ได้นั่งรอจนกระทั่งราวชั่วโมงกว่าๆ ก็เริ่มมีพวกราชวงศ์จากต่างประเทศเสด็จกลับก่อน ซึ่งช่วงนี้มักจะมีคนยืนขึ้นมาบังวิวของคนอื่น ก็จะมีคนปรบมือเป็นสัญญาณให้คนนั้นนั่งลง อันนี้ผมรู้สึกแปลกใจนิดหน่อยว่านี้จะเป็นภาษาอันใหม่ในการสื่อสารของคนไทยหรือไม่ อันนี้ก็คงต้องติดตามกันต่อไป 

ผ่านไปสักยี่สิบนาทีได้ ท่านก็เสด็จมาถึงพร้อมๆกับเสียงว่า "ทรงพระเจริญ"ตามทาง รถพยายามชะลอความเร็วลงเพื่อให้เหล่าพสกนิกรได้เห็นพระองค์ แต่ผมก็รู้สึกว่ารถคันนั้นยังคงเร็วกว่ารถขบวนก่อน และผมเองก็ยังพะวงกับกล้องอยู่กะว่าจะถ่ายให้ได้ ในที่สุดผมแทบไม่เห็นใครเลย แต่คนอื่นๆเห็นกันเกือบหมด หลายๆคนร้องไห้ด้วยความปลื้มอกดีใจ

ผมรู้สึกเสียดายเล็กน้อย อ้า… แต่ก็เอาเถอะแค่ผมนึกว่าผมได้เกิดมาบนแผ่นดินนี้ ที่มีกษัตริย์ที่ดีเยี่ยมเช่นนี้ มีตัวอย่างมีแสงสว่างที่ส่องทางผมกับคนอื่นๆ แค่นี้ผมก็แทบร้องไห้ ก็แทบจะอืม…ตัวลอยได้เลย

ด้วยเหตุข้างต้น กระผมจะพยายามทำเพื่อแผ่นดินไทยบ้างถึงแม้ว่าความรู้และความสามารถจะน้อยนิดผมขอกราบที่ฝ่าพระบาท ขออวยพรให้พระองค์มีสุขภาพที่แข็งแรง

และขอให้พระองค์… ทรงพระเจริญ

ครั้งแรกกับการทำบล็อก

มิถุนายน 14, 2006

ที่จริงแล้วอันนี้ไม่ใช่บล็อกแรกของผม ก่อนหน้านี้ผู้เขียนมีบล็อกอยู่ที่ blogspot.com แต่ก็เจอปัญหาต่างๆอันได้แก่ การลบบล็อกที่ไม่ต้องการทิ้ง ซึ่งไปๆมาๆพอเช็คดูก็ปรากฎว่าไม่ได้โดนลบจิงๆ บางอันพอโพสต์แล้วก็ไปลงวันที่ผิดก็มี พยายามแก้แล้วก็แก้ไม่ได้ ในที่สุดผมก็ต้องยอมถอดใจ ลาจากเป็นการดีกว่า ถึงแม้ว่า Theme ของเขาจะสวยกว่าอันนี้ก็ตาม

และผมก็มาลงเอยที่บล็อกของที่นี้เพราะหาดูจากหลายเว็บ บางเว็บที่สวยๆใช้โปรแกรมwordpress ก็เลยตัดสินใจมาใช้ของที่นี้ซะเลย …ไม่รู้ว่าจะมีปัญหาอะไรอีกหรือป่าว

สำหรับแรงบันดาลใจแรกๆของผมที่ทำให้ผมสนใจการทำบล็อกนั้นมาจาก หนังสือเล่มหนึ่งซึ่งนำข้อเขียนมาจากบล็อก ที่มีโฮสต์อยู่ที่ blogspot.com ใครสงสัยว่าเป็นบล็อกอะไรก็ลองไปหาตามแผงหนังสือก็แล้วกัน ขอบอกใบ้ว่าเป็นอาจารย์ท่านหนึ่งในมหาลัยฯเป็นคนเขียน (บล็อกที่มีลิ้งค์ในบล็อกนี้บางอันมีเนื้อหาดีมากๆ)

สำหรับเนื้อหาโดยทั่วไปที่ผมกะว่าจะเขียน จะเกี่ยวกับเรื่องด้านสังคม การเมือง และปัญหาต่างๆในปัจจุบัน และอาจจะวกมาเขียนเรื่องปัญหาส่วนตัวบ้าง แต่ผมต่องขอเน้นย้ำว่าผู้เขียนก็ผ่านเหตุการณ์ต่างๆมาบ้าง หลายๆเหตุการณ์ซึ่งบางอย่างอาจทำให้มุมมองที่มีต่อโลกบิดเบี้ยวไปจากความเป็นจริง รวมทั้งข้อเขียนบางอย่างซึ่งอาจจะต้องใช้ผู้เชี่ยวชาญจริงๆ ซึ่งผู้เขียนเป็นแค่นักศึกษาระดับการเรียนปานกลางเท่านั้น

ก็อยากจะบอกว่าถ้าจะออกความเห็นแย้งหรือเพิ่มเติมอะไรก็เชิญได้เลย แต่ก็ขอให้มีสาระด้วย ไม่งั้นก็อาจใช้มาตรการณ์ลบทิ้ง หรือถึงขั้นประกาศภาวะฉุกเฉิน(เอ.. ทำได้หรือป่าวเนี่ย)

เอาละครับสำหรับครั้งแรกก็พอแค่นี้ก่อน เอาไว้เขียนต่อคราวหน้า ….ว่าแต่ว่าจะมีคนมาอ่านบล็อกผมไหมเนี่ย