อดีตคืออดีต

วันนี้ผมลองนั่งอ่านโพสต์เก่าๆในช่วงเดือนกันยาฯที่ผ่านมา อ่านมันพร้อมๆกับที่คิดนึกย้อนกลับไปในช่วงนั้น มันเป็นทั้งเวลาที่มีสุขและทุกข์สลับกันไปมา เมื่อเรื่องราวนี้เดินทางมาถึงตอนสุดท้าย ผมพบว่าในช่วงเวลานั้นมันเป็นเวลาที่ผมเศร้าและน้อยใจ ปนกับสับสนมากที่สุดครั้งหนึ่งในชีวิต

จะว่าไปแล้วผมมานั่งคิดดูดีๆ ผมว่าผมเป็นฝ่ายผิดเองนั้นแหละ ที่นั่งคิดอะไรเพ้อเจ้อไปเอง คิดว่าที่ตัวเองคิดทั้งหมดเป็นความจริง ซึ่งท้ายที่สุดแล้ว …อย่างที่ทุกคนที่อ่านบล็อกผมคงทราบกันดี… มันไม่เป็นเช่นนั้นเลย

ผมว่ามันถึงเวลาแล้วที่ผมจะลบมันทิ้งจากพื้นที่สาธารณะแห่งนี้ ลบข้อความที่เกี่ยวพันกับเรื่องราวทั้งหมดจากช่วงเดือนนั้น ถึงแม้ว่าจะมีหลายคนชมว่ามันเป็นโพสต์ไม่กี่อันที่ดีที่สุดของผม แต่ก็นั้นแหละ เรื่องราวที่ผมเขียนทั้งหมด มันเป็นเรื่องส่วนตัว ที่อาจกระทบกับคนที่เกี่ยวข้องได้ หากมีคนพบเจอบล็อกนี้ (ซึ่งก็เป็นไปได้น้อย เพราะผมไม่ได้เป็นคนดังอะไรและก็ไม่เคยเป็นศัตรูกับใคร) แต่ที่ผมทำไป เป็นการเผื่อไว้เท่านั้น (just in case) เพราะถึงแม้ว่าเราจะคาดคะเนเท่าไร เราก็ไม่มีทางทราบได้ว่าผลกระทบมันจะรุนแรงแค่ไหน อย่างไร และยาวนานเท่าไร

สุดท้ายนี้ ผมขอขอบคุณเพื่อนๆทุกคนที่เป็นกำลังใจให้ผม ไม่ว่าจะเป็นขาประจำหรือขาจรก็ตาม ไม่ว่าจะเป็นเพื่อนที่ผมรู้จักนอกโลกออนไลน์ ขอให้ทุกคนจงโชคดีตามที่แต่ละคนตั้งเป้าหมายไว้ ไม่ว่าเรื่องนั้นจะเป็นเรื่องความรัก การงาน การอุทิศตนเพื่อช่วยผู้อื่น การอยู่เป็นเพื่อนกันแม้ในยามคับขัน การปิดทองหลังพระ การช่วยลดโลกร้อน การกตัญญูต่อพ่อแม่ … ถึงที่สุดแล้ว คนเรานั้นหลากหลายและมีหลายทางเลือกเดิน เกินกว่าที่จะคิดออกได้ ขออย่าให้ไปทำร้าย ทำลายใครก็แล้วกันนะ🙂

หมายเหตุ: โพสต์นี้ขอสงวนสิทธิ์ไม่ให้มีการแสดงความคิดเห็นนะครับ และเนื่องจากสองโพสต์นั้นโดนลบทิ้งไปแล้ว ผมจึงเปิดให้มีการค้นหาบล็อกผมผ่านเสิร์ชเอนจิ้นได้ตามปกติเหมือนเดิมแล้วครับ

รูปจาก: http://blog.makezine.com/archive/2008/03/life_clock.html

Powered by ScribeFire.


%d bloggers like this: